A súa vida apartada, filosófica, á manera pitagórica, concíliase naturalmente con outro xénero de homes superiores propios da raza e do país. Vai ó encontro, de modo inevitable, da poderosa tradición dos druidas. Pouco importa que non haxa testimonios exactos sobre os druidas galegos, mais ninguén tampouco non negará a existencia do druidismo en Galicia. É a forma superior e a aspiración da antiga vida celta. ¿Non sería Prisciliao un home de formación druídica? Se cadra a súa mocedade soñadora e solitaria, tendencias consentidas a unha vida exenta de coidados materiais, lle permitise atopar na soedade, polo menos, a saudade dos antigos orientadores da súa raza.