Un anaquiño despois, ó enfia-la raiola da lúa pola regandixa das contras abertas, descubriron, pé da liñaza, un homiño pequecho coma un boneco, que collía un a un os grans caídos e contaba: "un, dous, un, dous" con voz lene e monótona cal o murmrio das augas do río. E estivo repetindo "un, dous, un, dous" toda a noite ata raia-lo día.Era o trasno, que non sabe contar, polo que quedou aborrecido do traballo da noite e nunca máis volveu por aquela casa.