O rapaz, curioso por ver que pasaba, foise ao outro día de amañecida ao mesmo sitio, e agardou na beira do río nun claro entre as ramalleiras, mirándose no boligar das augas; pouco había que chegara, cando oiu un asubío polo medio do río, mirou e estarreceu; era a cóbrega máis grande e máis fea que endexamais viran ollos de home, e avantaba por riba da auga coa cabeza ergueita, os ollos regalados e botando e recollendo un ferrete grande coma o dedo dunha man, con perdón.