Había nun pueblo unha rapaza mui bonita que se chamaba Isabeliña. Un día foi ó monte e atopouse con unhos mouros, e dixéronlle que si os cataba que lle darían moitos tesouros. Ela mui contenta, púxose a catalos, e, como o fixo tan ben, mandáronlle que armase o mandil, e, sin que ela vise, emtéronlle nil unhas cousas, e mandárona ir, pero que non mirase o que levaba no mandil hastra chegar á súa casa.